De allerlaatste dag

Zaterdag was onze allerlaatste dag op onze reis waarop we nog de toerist konden uithangen en dan zijn wij langs de mississippi gaan wandelen en ondertussen ook nog enkele caches gezocht.

 Om 1 uur hadden we een tour met een bus geboekt die ons door de wijken zou brengen waar  orkaan Katrina het hardst heeft toegeslagen. De gids vertelde dat downtown New Orleans gespaard gebleven werd omdat de rivier zelf niet overstroomd was.

The dome ,waar de mensen onderdak vonden tijdens de overstroming

 Het waren echter de kanalen of levys die door de buitenwijken lopen die gebarsten waren en zo een heel groot stuk van de stad onder water gezet heeft. Het is al 10 jaar geleden en echt veel zie je niet meer van de waterellende die er toen was. De meeste huizen waar wij voorbijreden waren ofwel terug heropgebouwd ofwel gerepareerd. Soms kon je nog zien op een huis dat ze een groot kruis op hun voorgevel hadden staan en in elk vakje stond een getal en het onderste vakje gaf aan of er doden gevonden waren. 

Soms kwam je een huis met een gat in het dak tegen en van uit dat gat waren de bewoners kunnen vluchten door op het dak te staan en om te hulp roepen. 

Een toeristische bus als waarmee wij meereden hebben ze liever niet in de ergst getroffen wijken zoals de wijk die de acteur Brad Pitt steunt om terug her op te bouwen. Begrijpelijk ook want die mensen zien liever geen ramptoeristen die geld neertellen om hun miserie te zien. De reden waarom wij die bustoer geboekt hadden was omdat je dan de uitleg erbij krijgt en je zelf niet weet waar je moet naar kijken en in welke wijken die ramp zich heeft afgespeeld. organisatie van Brad Pitt

Nadat de bus ons weer had afgezet waar we vertrokken waren gingen we beignets eten,een lekkernij van New Orleans. De bekendste zaak in de stad is Cafe du monde en iedereen wil hier zijn want er stond een lange rij aan te schuiven en dat is zo typisch Amerikaans om in een rij aan een restaurant te wachten tot er een serveerster je een tafel aanwijst. In dit beignetcafe stonden ze ook netjes hun beurt af te wachten tot er iemand tegen ons zei dat je gewoon aan een leeg tafeltje moet gaan zitten. En inderdaad ,wij deden zoals wij het in Europa gewend zijn en hadden al onze beignets voor onze neus staan toen er nog mensen stonden te wachten in diezelfde rij. De beignets kan je vergelijken met onze smoutebollen van de kermis maar niet rond maar vierkant, niet zo vettig en met een heel dikke laag suiker. 

We kuierden nog door de stad die nog steeds vol met supporters liep van de footballgame die op datzelfde moment in Baton Rouge gespeeld werd.  's Avonds gingen we nog iets gaan eten bij Hardrock café en toen werd het tijd om terug naar het hotel te gaan om onze koffers te reorganiseren want het gewicht mocht niet boven de 23 kilo zijn per valies. Er werd gepast en gewogen maar het is ons gelukt, we konden zondagmorgen met een gerust hart inchecken aan de balie van United Airlines nadat we onze huurauto,een Ford Escape, bij Avis terug afgeleverd hadden. 

De terugvluchten naar huis ging vanaf New Orleans naar Brussel met een tussenstop in Washington Dulles. De oversteek over de oceaan ging erg vlot want we hebben er maar een dikke 6 uurtjes overgevlogen.Ook bij aankomst in Brussel verliep zoals het moet zijn; de (nieuwe) electronische paspoortcontrole ging vlotjes,de koffers die snel op de band lagen en de douane die controleerde of je geen verboden goederen bij had. Het ging zelfs erg vlot bij de stakende treinen want er  arriveerde net een trein richting Antwerpen en een uurtje later stonden we weer waar onze reis begonnen is ,nl het perron van Kapellen.De cirkel was rond,onze pa kwam ons oppikken,nog eventjes stoppen bij de bakker voor pistoleekes die we thuis konden opsmullen. Alhoewel we meestal lekker gegeten hebben in Amerika ,de goesting naar een simpel pistoleeke met hesp of kaas werd met de dag steeds groter. 
Als we nu terugdenken aan onze reis door het zuidoosten van Amerika dan hebben we heel veel mooie,rare,lelijke,fascinerende,muzikale,sportieve,rijke maar ook armoedige dingen gezien. In dit deel van de Usa is het enige nadeel dat we veel kilometers hebben moeten rijden om al die plaatsen te kunnen bezoeken en het soms saaie stukken weg waren om over te bollen. Hier is de natuur niet zo spectaculair zoals in het zuidwesten van Amerika ,waar om de haverklap je mond openvalt van een mooi uitzicht.  
Besluit: we hebben weer een prachtig rit door Amerika gedaan maar nu was de natuur niet het hoogtepunt maar eerder de geschiedenis van Amerika. Er werden historische plekken rond de burgeroorlog en de rassendiscriminatie bezocht maar ook de muzikale geschiedenis hebben we niet overgeslagen. Kortom een reis met heel veel variatie waar we door deze blog te schrijven nog veel over gaan terug herinneren en hopelijk gaan we ooit nog eens terug naar Amerika want er blijft nog heel veel te ontdekken in dit fascinerend land.

 

De voorlaatste dag New Iberia - New Orleans

De voorlaatste dag 

Het zijn nog drukke dagen geweest die laatste dagen van onze vakantie en op het vliegtuig richting Brussel was er eindelijk wat tijd om wat tekst te schrijven maar nu we thuis zijn is die pas op onze blog verschenen.
We kwamen vrijdag aan in  New Orleans en dit was tevens onze eindbestemming op onze reis door het zuidoosten van Amerika. Na het ontbijt die dag reden we via een kortere route dan oorspronkelijk de gps ons had aangegeven , korter betekent niet sneller maar wel mooier. Het was een eenbaansweg door de bayous of moerasgebied en toen we aan een winkeltje stopten vroegen we aan de verkoopster of er toevallig ook alligators zaten. Hevig ja knikkend antwoordde ze 'yes lots of gators and snakes' en  ze vertelde ook dat hier in de buurt het programma 'Swamp people' van discovery channel is opgenomen. Dit tv programma gaat over mensen die aan een moeras wonen en  alligators vangen als beroep hebben, 1 van de hoofdpersonages woont hier trouwens een straat verder vertelde ze nog. 

Het was er prachtig, met meren of bayous en de huizen er rond gebouwd maar toen we een bepaalde geocache wilden zoeken stond er bij de beschrijving op onze wandelgps dat je heel moedig moest zijn om de cache te pakken want er kon tussen het groen wel een alligator , slang of ander gespuis zitten. Wij vinden geocachen een toffe hobby maar er zijn grenzen om er ene te vinden. Peter heeft op de plaats waar hij lag gekeken maar niet het risico gelopen om oog in oog te staan met een gevaarlijke plaatselijke bewoner.

Ons hoofddoel die dag was om naar  een outlet mall te gaan dat een 80 kilometer buiten New Orleans ligt. Op deze reis hebben we nog niet veel geshopt gewoon door het feit dat deze streek niet dik bezaaid ligt met shoppingmalls zoals  bv in Florida  maar ook dat het niet meer zo interessant is voor ons omdat de dollar veel hoger staat. Soms kan je toch nog koopjes doen en dan zijn de kortingen ook de moeite bv een t shirt van Tommy Hilfiger kan je dan kopen voor een 15 dollar nadat er allerlei kortingen afgetrokken zijn.
Het was nog een heel eindje naar ons hotel dat in het centrum van de stad lag.

 Hoe dichter we bij New Orleans kwamen hoe drukker het werd,het was vrijdagmiddag en het weekend stond voor de deur en blijkbaar is deze stad erg in trek bij feestvierders. Dat laatste merkten we toen we vanuit ons hotel gingen wandelen en Bourbonstreet insloegen. Deze straat ligt in french quarter , een wijk met mooie oude huizen met prachtige balkons maar ook een straat met de ene bar na de andere. We hadden een tafeltje gevonden in een restaurantje en toen begon onze frank een beetje te vallen, er was nl zaterdagavond een collegefootballgame tussen de universiteit van Baton Rouge en Florida. Overal kwam je supporters tegen van beide teams maar vooral de aanhang van Florida Gators maakten het wel heel bont. Jongens en meisjes in de blauw met oranje kleuren liepen al drinkend van bar tot bar. Je mag in Amerika maar pas alcohol drinken als je 21 jaar bent en dan mag je er niet mee over straat lopen. In de staat Louisiana mag je wel met een pint of cocktail flaneren en het lijkt wel of de halve bevolking dat dan ook doet. In en rond Bourbonstreet liep het dan ook vol met goed aangeschoten volk maar vooral de meisjes van Florida hadden veel noten op hunne zang. Zij waren precies losgelaten, in heel minuscule pakjes en rokjes tot onder hun poep,liepen zij halfbloot al roepend en gillend te supporteren voor hun ploeg door New Orleans. Het strafste vind ik dan nog dat ze tijdens de match die zaterdagavond, die overigens 155 km verder werd gespeeld en live uitgezonden werd op tv,ook liepen te brullen op straat in plaats van naar de match te kijken en dan nog voor een ploeg in aan het verliezen was. Het zal wel aan mij liggen maar ik vond het er soms over, maar ja ik ben dan ook geen 20 jaar meer hé ;-)

Dag 21 en 22 Greenville-Natchez-New Iberia

Dag 21 en 22 
Greenville - Natchez-New iberia

Woensdag morgen na het karig ontbijt in het hotel reden we verder naar onze volgende bestemming. Het hotel waar we hadden geslapen was nu niet echt een topper maar omdat er in de streek rond Greenville niet veel waren hadden we niet veel keuze. Je kon het hotel een beetje beschrijven net zoals de rest van de stad , afgeleefd,verwaarloosd en veel leegstand van winkels,restaurants en hotels. We kunnen hierin misschien verkeerd zijn maar door dit alles gaf het geen  veilig gevoel.
De volgende stop was Vicksburg en hiervoor reden we terug op highway 61blues , buiten een paar borden langs de weg was er  van die blues niet veel te merken. Het enige wat we tegenkwamen waren kilometers katoenvelden en heel sporadisch een paar huizen. 

een geocacheke oppikken aan een klein postkantoortje

Vicksburg is vooral bekend voor een belangrijke fase in de burgeroorlog en hier kan men een route volgen die dwars door de slagvelden gaat . Op deze plek hebben de zuidelijken een grote slag verloren door de controle over de rivier de mississippi kwijt te spelen. Dit werd voorgesteld in een ritje door een park met overal monumenten van de staten en legereenheden die meegevochten hebben.

Na het bezoek reden we nog een stuk van de Natchez trace parkway tot in Natchez,dit is een vervolg van de scenic drive die we eerder deze week  al een stukje gedaan hadden maar toen van Nashville tot in Tupelo.
's Avonds nog lekker gaan eten aan de oever van de mississippi rivier en onze dag was weeral snel voorbij. 

Deze morgen reden we na het ontbijt nog eerst door het historisch centrum van Natchez, deze stad heeft nog veel mooie huizen van in de tijd toen de eigenaren van plantages het hier nog voor het zeggen hadden . 

Onze volgende overnachting hadden we geboekt in New Iberia,zo een 280 kilometer zuidelijker. We namen bewust niet de snelweg maar een 1 baansweg die langs een mooi stuk van de staat Louisiana ging. De weg kronkelde naast de mississippi rivier maar echt veel zag je daar niet van want er waren serieuze hoge dijken naast aangelegd en die zullen daar niet zijn zonder reden. 
 

In een boerengat kom je zelfs Basf tegen

een ja-knikker ,dan moet hier olie zitten

 Op een gegeven moment toen we ergens stopten kwamen er erg veel grote vogels overgevlogen. 

Wij dachten dat ze naar het zuiden trokken maar toen we op een andere plaats stopten aan een groot meer wist een Amerikaan te vertellen dat deze vogels pelikanen waren en in de mississippi delta bleven overwinteren. 

Toen we vlakbij ons hotel kwamen gingen we eerst nog naar Avery island, dit is misschien niet zo bekend maar bij  het woord 'tabasco' gaat misschien wel een belletje rinkelen. ;-) Deze beroemde pikante saus van de familie Mcilhenny fabriceren ze hier en kan je het domein een bezoekje brengen. Je krijgt uitleg  over het proces van hoe  peper in saus kan veranderen, de peper pletten ze tot moes en dan voegen ze azijn bij het mengsel dat in houten tonnen gaat. Op het houten deksel van de ton leggen ze nog een dikke laag zout en dat laat men een paar jaar staan vooraleer ze de tabasco bottelen in het kleine flesje.De plaats waar de e vaten staan mag je niet binnen maar we konden wel zien hoe het goedje in het flesje ging. In de bijbehorende winkel kon je nog proeven en uiteraard een hele collectie soevenirs kopen. 

We waren redelijk vroeg in het hotel en joepie, je kon nog zwemmen in het zwembad . Na 3 weken rondreizen konden we eindelijk eens aan een zwembad zitten dat open was en ook nog eens een aangename temperatuur had.
Heel lang hebben we er echter niet gezeten want het is hier ook al redelijk vroeg donker. Om niet  zo vroeg in onze kamer te zitten reden we nog naar een Walmart en daarna iets eten en onze dag was weeral bijna voorbij. Morgen rijden we naar New Orleans en daar kunnen we nog 2 dagen de toerist uithangen  en onze reis zit er daarna spijtig genoeg weeral op.

Dag 20 Memphis-Greenville

Dag 20 

Vandaag zal een redelijk kort verslag worden want zoveel hebben we niet gedaan. Vanaf nu gaat de route alleen nog zuidwaarts tot onze eindstreep in New Orleans en de route die we vandaag namen heet route 61 of the  highway blues 61. Langs deze weg ligt de bakermat van de blues en de kleine stadjes in de regio hebben dan ook grote muzikanten voortgebracht. 

In Clarksdale zijn o.a Sam Cooke en Ike Turner geboren en ook Muddy Waters heeft hier gewoond. Deze hele regio noemt men trouwens ook de Mississippi Delta, overal zie je katoenvelden die vroeger eigendom waren van grote plantage eigenaren die de slaven toen voor hen lieten werken.  

In het stadje Leland hebben we ons suf gezocht naar een museum(pje) van Jim Henson,de bedenker van de Muppets. Door toeval zijn we het uiteindelijk toch tegengekomen, het was een heel klein chaletje met een verzameling muppet artikelen en een heel enthousiaste uitbaatster. 

Ook in de buurt ligt het stadje Indianola en hier heeft B.B King, de bekende blues zanger, een deel van zijn jeugd doorgebracht. Ter ere van hem is er dan ook een mooi museum opgericht en hier ligt de onlangs in mei overleden zanger ook begraven. 

Na het bezoek aan het museum reden we naar ons hotel in Greenville,een stadje aan de mississippi rivier.  Toen we op zoek gingen om iets te gaan eten, reden we redelijk veel door armoedige buurten met veel leegstaande gebouwen en ook in de buurt van  ons hotel, dat op een drukke weg ligt, is er veel leegstand van winkels,restaurants en hotels. Wat ons ook opviel was de meerderheid van de zwarte bevolking die je hier tegenkomt,we zijn nu al op vele plaatsen in Amerika geweest maar meestal lagen de verhoudingen gelijk. 

Mississippi rivier in de schemering

Uiteindelijk na wat rond te hebben gereden zijn we maar iets gaan eten in het restaurant naast ons hotel. Hier kan je van het buffet eten maar elke dinsdag is het steakdag dus kan je voor een klein prijsje kiezen uit verschillende soorten steak en mag je gelijk ook nog het buffet leegplunderen. Ik ben geen liefhebber van biefstuk en vroeg of ik alleen buffet kon nemen maar de dienster zei dat ik maar steak moest bestellen want dat was goedkoper dan alleen buffet. Desnoods laat je het maar liggen en is hij later voor de vuilbak ,zei ze nog. Toch weer een voorbeeld van de weggooi cultuur hier.